( مسأله 491 ) : زنى كه عادت وقتيه دارد ، اگر در غير وقت با فاصله ده روز پس از پاك شدن از حيض قبلي خون ببيند وبتواند حيض بودنش را به نشانه هاى آن تشخيص دهد ، محكوم به حيض است ، واگر ده روز فاصله نشده در تعيين عدد به عادت خويشان پدرى يا مادرى هر چند مرده باشند رجوع نمايد ، وزائد را استحاضة قرار دهد . وچنانچه خويشاوندى ندارد يا عادتشان مختلف است شش يا هفت روز را حيض وبقيه را استحاضة قرار دهد ، واحتياط آن است كه تا ده روز بين وظايف حائض ومستحاضة جمع نمايد . ( مسأله 492 ) : زنى كه هر ماه مثلا روز أول ماه خون مىديده وگاهى روز پنجم وگاهى روز هفتم پاك مىشده ، چنانچه يك ماه دوازده روز خون ببيند ونتواند با نشانه هاى حيض مقدار آن را معين نمايد ، بايد از أول ماه تا شش يا هفت روز حيض وبقيه را استحاضة قرار دهد . ونيز اگر عادت عدديه دارد ، هر گاه با نشانه هاى حيض كمتر يا بيشتر از شماره عادت خود خون ببيند واز ده روز تجاوز نكند همه اش را حيض قرار دهد ، واگر تا پس از ده روز خون قطع نشود بايد پس از ده روز را استحاضة قرار دهد . ( مسأله 493 ) : صاحب عادت اگر وسط يا آخر عادتش معلوم است چنانچه خون أو از دوازده روز تجاوز كند شش يا هفت روز را طورى قرار دهد كه آخر يا وسط آن موافق با آن وقت باشد . 4 - مضطربه ( مسأله 494 ) : هر گاه مضطربه بيشتر از ده روز با نشانه هاى حيض خون ببيند ، چنانچه عادت خويشان أو هفت روز يا كمتر است همان عدد را حيض ، وبقيه روزها تا روز دهم بنابر احتياط واجب بين وظايف حائض ومستحاضة جمع كند . واگر عادت خويشانش از هفت روز بيشتر است تا هفت روز را حيض وپس از آن تا مقدار عادت خويشان عمل به احتياط كند . ( مسأله 495 ) : اگر خونى كه مضطربه با نشانه هاى حيض ديده كمتر از سه